Zo kan het ook

Hennie Wijnen startte na haar opleiding een eigen verloskundigenpraktijk. Maar een diepgewortelde nieuwsgierigheid bracht haar uiteindelijk in het wetenschappelijk onderzoek. Daar hoopt ze de fakkel te kunnen overdragen aan even nieuwsgierige studenten.

Hoe kom je als verloskundige in het onderzoek terecht? De basis, vindt Hennie, is nieuwsgierigheid. "Dat is een wezenlijke eigenschap voor onderzoekers, en bij mij was dat vanaf het begin aanwezig." Na haar verkorte 2-jarige opleiding - Hennie had al een opleiding tot verpleegkundige A achter de rug - studeerde ze in 1975 in Rotterdam af en trok vervolgens de wijde wereld in. "Ik wilde weten hoe verloskunde buiten Nederland werkte, vertrok naar Nieuw Zeeland en heb daar twee jaar in een opleidingsziekenhuis gewerkt. Daar bleken ze heel anders te werken dan wij in Nederland gewend zijn." Die ervaring raakte bij Hennie een diepliggende nieuwsgierigheid: hoe kan het dat op verschillende plaatsen in de wereld over hetzelfde fenomeen zo divers wordt gedacht en er zo anders wordt gewerkt? Eenmaal terug in Nederland bleken ook andere vragen haar nieuwsgierigheid te prikkelen en zo besloot ze in het onderzoek te stappen.

Dat onderzoek deed ze in het begin naast haar eigen bloeiende praktijk. Het was hard werken en onderzoek bedrijven was puur 'handwerk'. Het onderzoeken ontwikkelde Hennie werkenderwijs, door eerst mee te doen in andere onderzoeken, vervolgens haar eigen onderzoeksvragen te formuleren en ten slotte zelfstandig geld én een onderzoeksteam bij elkaar te brengen. Dat alles leidde in 2005 tot een academisch proefschrift en in 2006 tot haar aanstelling als docent aan de Academie Verloskunde Maastricht. Daar hoopt ze de fakkel van bevlogenheid, nieuwsgierigheid en onderzoek te kunnen overdragen aan haar studenten, iets waar ze het volste vertrouwen in heeft: "Ik zie dat de afstudeerpresentaties steeds professioneler worden!"